W Poniedziałek Wielkanocny, 21 kwietnia 2025 roku,  Ojciec Święty Franciszek odszedł do Pana.  Media  prześcigają się w podawaniu  szczegółów z jego życia, pontyfikatu, choroby i odchodzenia. My natomiast łączymy się z Kościołem, dziękując Bogu za papieża, który „lubił dostrzegać świętość w cierpliwym ludzie Bożym (..) świętość z sąsiedztwa” (Gaudete et exsultate, 7) i do tej świętości nas nie tylko zachęcał, ale niemal popychał, mówiąc:

Do znudzenia będę powtarzał, że wygoda, lenistwo i światowość to siły, które nie pozwalają nam «wyjść», «wyruszyć», rozpocząć drogi, a co za tym idzie, dzielić się z innymi darem Ewangelii.

Prawdziwy chrześcijanin nie zatrzymuje się na pierwszej otrzymanej łasce od Pana, ale idzie dalej, szukając radości bycia z Nim.

Żyj, kochaj, marz, wierz. I z Bożą łaską nigdy nie rozpaczaj. Tam gdzie Bóg cię rzucił, żyj nadzieją!

Gdziekolwiek byś był, buduj! Jeśli jesteś na ziemi, wstań! Nie trwaj nigdy w upadku, pozwól sobie pomóc wstać! Jeśli siedzisz, wyrusz w drogę! Jeśli paraliżuje cię nuda, przepędź ją dobrymi dziełami! Jeśli czujesz się pusty i przybity, proś Ducha Świętego, aby ponownie wypełnił twoją nicość. Buduj pokój pośród ludzi i nie słuchaj głosu tych, którzy szerzą nienawiść i podziały. (cytaty z homilii głoszonych w Domu św. Marty)

W duchu wdzięczności za tak wiele dobra otrzymanego przez posługę Papieża Franciszka z ufnością powierzamy go Bogu, którego Miłosierdzie głosił on nie tylko słowem, ale przede wszystkim konkretnymi gestami i czynami.