logo
Aktualności

"Urszulańskie gawędy" s. prof. Aleksandry Witkowskiej

„W jubileuszowy rok 2017, w którym hucznie świętowano 700-lecie miasta Lublina i 100- lecie naszej Alma Mater Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, wpisuje się jeszcze jedno jubileuszowe wydarzenie: 100 lat obecności Urszulanek w mieście nad Bystrzycą” – czytamy we wstępie do Urszlańskich gawęd, których autorką jest siostra prof. dr hab. Aleskandra Witkowska, emerytowany pracownik Instytutu Historii KUL.

Napisane ze swadą gawędy dotyczą historii urszulańskiego klasztoru w Lublinie oraz pokoleń urszulanek, które tę historię pisały swoim życiem.  Dlatego – stwierdza s. Aleksandra – „Czasem dobrze popatrzeć na wszystko dookoła „z lotu ptaka”. Także na Dom, na siostry z lubelskiej wspólnoty, które go przez ponad sto lat tworzyły, nie tylko dodając nowe cegły do starych pobrygidkowskich murów… Było ich wiele, ze wszystkich stron Polski. Cała paleta niepowtarzalnych osobowości, charakterów i charakterków, dusz mężnych i duszyczek płochliwych, takich z sercem na dłoni lub głęboko schowanym. Tu się spotkały i tu w różnych latach przyszło im żyć pod niebem Lublina, w głębokim przekonaniu, że właśnie tu – w tym mieście - potrzebna jest ich obecność”.

Przy lekturze Gawęd urszulańskich bez trudu da się  zauważyć, że pisze je historyczka, która przewraca „kolejne karty historii tego niezwyczajnego miejsca, w którym siostrom aż trzech wspólnot zakonnych ( brygidkom, wizytkom i nam urszulankom) przyszło żyć i umierać, służyć Bogu i braciom, radować się i smucić, zmagać się ze słabościami „ducha i ciała”, odczytywać znaki czasu i nie ustawać w drodze”. Wiele więc można dowiedzieć się o historii miejsca, w którym urszulanki żyją już 106 lat. A że Gawędy opowiada osoba, która wspólnotę lubelską tworzy już od 70. lat, można z nich poznać i niemal poczuć klimat urszulańskiego życia oraz odnotować zmiany, jakie w nim zachodzą z upływem lat.

Z Urszulańskimi gawędami można zapoznać się w linku poniżej lub w CZYTELNI na naszej stronie. ZAPRASZAMY!

Przeczytaj Urszulańskie gawędy

IV Niedziela Zwykła

Ewangelista Mateusz rozpoczyna Kazanie na Górze sceną, która sama w sobie jest już teologią: Jezus wchodzi na górę, siada i naucza. W Biblii góra jest zawsze miejscem objawienia: to tu Bóg mówi, tu daje Prawo, tu odsłania swoją wolę. A jednak to, co Jezus wypowiada, zaskakuje. Nie są to nakazy ani zakazy, lecz osiem razy powtórzone słowo makárioi - „błogosławieni”, „szczęśliwi”. W języku greckim nie chodzi o chwilowe zadowolenie, ale o stan głębokiego spełnienia, który ma swoje źródło w Bogu, a nie w zmiennych okolicznościach.

Na dziś

Posłuszeństwo
jest w człowieku wielkim światłem,
które sprawia, że każdy czyn staje się dobry
i godny przyjęcia.

św. Aniela Merici