W dniach 6–8 listopada 2025 r. w Bardzie Śląskim odbyło się spotkanie Rady Prowincjalnej w poszerzonym składzie. Był to czas wspólnej modlitwy, dialogu oraz rozeznawania kierunków dalszego rozwoju dzieł apostolskich oraz wspólnot za nie odpowiedzialnych.
Głównym celem było:
Wybór miejsca nie był przypadkowy. Bardo Śląskie jeszcze niedawno było miejscem, w którym mieszkały urszulanki. Odwiedzając nasz dawny dom czułyśmy modlitwę poprzednich pokoleń i dostrzegałyśmy uśmiech świętej Anieli, która zachęca nas, by „żyć życiem nowym”.
Miejsce to sprzyjało wyciszeniu, duchowemu skupieniu i owocnej pracy.
Po przyjeździe i obiedzie, rozpoczęłyśmy pracę w ramach pierwszego modułu roboczego. Następnie miałyśmy czas adoracji Najświętszego Sakramentu i wspólne nieszpory. Dzień zakończyła kolacja i nieformalne rozmowy.
Był to najintensywniejszy dzień spotkania. Rozpoczął się modlitwą i dzieleniem się Słowem Bożym w małych grupach, co pomogło wejść w klimat rozeznawania i słuchania. Kolejne godziny wypełniła intensywna praca nad wypracowywaniem możliwych scenariuszy i strategii oraz dyskusja i planowanie dalszych działań.
Centralnym momentem dnia była Eucharystia. Wieczorem ponownie zgromadziłyśmy się na adoracji i nieszporach.
Po porannej Eucharystii i posiłku odbyła się ostatnia sesja robocza podsumowująca wcześniejsze wnioski. Spotkanie zakończył wspólny obiad.
Cały czas towarzyszyły nam słowa Założycielki, które stanowią motto spotkania:
„A jeżeli, stosownie do czasów i potrzeb, wypadnie coś nowego rozporządzić lub wprowadzić pewne zmiany, czyńcie to roztropnie, zasięgając dobrej rady” — św. Aniela, Legat ostatni.
Praca była prowadzona właśnie w tym duchu — z troską o dziedzictwo, ale też z odwagą do podejmowania decyzji potrzebnych „stosownie do czasów”.
Spotkanie w Bardzie Śląskim było nie tylko przestrzenią pracy nad ważnymi decyzjami, ale również czasem budowania jedności. Modlitwa, dialog i otwartość na Ducha Świętego pomogły spojrzeć na przyszłość dzieł apostolskich z nadzieją i ufnością.
s. Arleta Duszyńska
Bóg zaprasza nas do relacji, do miłości, do życia, które nie kończy się na tym, co potrafimy sami zdobyć i zabezpieczyć. Zaprasza nas do uczty, przy której jest miejsce dla Niego i dla drugiego. Być może dziś Bóg zaprasza cię do szczerego przyjrzenia się własnym pragnieniom. Może pyta, czy wśród wszystkich twoich planów zostawiłeś Mu choć trochę przestrzeni, czy też zaprosiłeś Go jedynie do pobłogosławienia tego, co już postanowiłeś.
Proście Go, uniżajcie się wobec niezmierzonej potęgi Boga.
św. Aniela Merici
