Wieczorem 4 stycznia 2019 r. zakończyła się Kapituła Prowincjalna. Uroczystymi Nieszporami Siostry zebrane w Bardzie dziękowały Bogu za łaski, których im w tym czasie nie szczędził.

„Kapituła Prowincjalna 2018/19, jako wydarzenie, powoli przechodzi do historii - mówiła s. Benigna Kania, przełożona prowincjalna w podsumowaniu. - Ale jej treść tak naprawdę jest nasieniem, które będzie wrzucone w glebę naszych wspólnot i będzie rodzić nowe życie, przynosić plon i owoce. I pewnie - jak Jezus powiedział - ten plon będzie czasem 100-krotny, czasem 60-krotny, czasem jeszcze inny...

Była to Kapituła nadziei, prawdy i otwartości, Kapituła wspólnotowego rozeznawania i dzielenia się na głębokim poziomie. Było to wydarzenie wiary - w naszym urszulańskim świecie. Doświadczyłyśmy, że umiemy być razem i że wspólnie szukamy Boga. (...)

Nazwałyśmy po imieniu miejsca, gdzie doświadczamy życia i te, które to życie nam odbierają. Rozbudziłyśmy w sobie wielkie pragnienia otwarcia na nowość i przyjęcia życiodajnych zmian nawet wtedy, gdy nieznane budzi lęk i opór. (...)

Odpowiedziałyśmy sobie na pytanie, jak odczytujemy naszą misję dziś: do jakich zadań Bóg nas wzywa. I stwierdziłyśmy jako Kapituła, że priorytetem apostolskim Prowincji jest - i chcemy żeby tak pozostało - edukacja i wychowanie w szkołach urszulańskich. Z uznaniem i szacunkiem myślimy o pracy sióstr, które z poświęceniem w nich pracują. Będziemy szukać sposobów, żeby je wspomóc w tym trudzie. Zdajemy sobie sprawę z duchowej walki, jaka toczy się o dusze i umysły dzieci i młodzieży, z wyzwań, jakie niejednokrotnie niesie współpraca z rodzicami. Uświadomiłyśmy sobie, że praca w szkole pozwala nam zetknąć się z różnymi rodzajami ubóstwa – niekoniecznie materialnego. Ośmielam się użyć sformułowania papieża Franciszka o peryferiach: praca w szkole urszulańskiej niejednokrotnie wyprowadza nas na współczesne „peryferie”, na które papież zaprasza osoby konsekrowane”.

Uroczystymi Nieszporami Siostry zebrane na Kapitule dziękowały Bogu za łaski, których im w tym czasie nie szczędził. Szczególnie radośnie zabrzmiał tego wieczoru Magnificat. Siostry, razem z Maryją, uwielbiały Boga za „wielkie rzeczy, które On czyni” w naszym życiu osobistym i w życiu wspólnoty urszulańskiej. Kantyk maryjny znalazł swoje przedłużenie w słowach uwielbienia wypowiadanych przez siostry spontanicznie.