Powstały z pragnienia jedności, prowadzone przez Opatrzność.

28 listopada 1900 roku narodziła się Unia Rzymska Zakonu św. Urszuli - odpowiedź na wielowiekowe pragnienie urszulanek, by żyć nie tylko tą samą duchowością św. Anieli Merici, lecz także w jedności serc, misji i reguły. Jej narodziny nie były jednak dziełem jednego dnia. Korzenie tej jedności sięgają XVII wieku, kiedy pierwsze urszulanki, jak Antoinette Micolon w Tulle czy bł. Maria od Wcielenia w Kanadzie, przeczuwały, że duch Anieli domaga się spotkania i wspólnoty ponad granicami miast i kongregacji.

Przez kolejne stulecia Bóg wzbudzał osoby, które niosły to pragnienie dalej: zakonnice rzymskie pracujące przy procesach beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym św. Anieli, ks. Franciszka Piotra Richaudeau, łączącego klasztory korespondencją, modlitwą i braterską troską, a także siostry z Blois, Rzymu i Calvi, które odważyły się zrobić pierwszy konkretny krok ku zjednoczeniu.

Pod koniec XIX wieku „dojrzał czas”. Siostry z Blois - zwłaszcza M. Marie de Saint-Julien Aubry i M. Sainte-Aurélie Gaudichau - wezwały inne klasztory do wspólnego wysiłku, a papież Leon XIII wsparł ten proces, zachęcając, aby do zjednoczenia urszulanki na całym świecie. Po wielu rozmowach, trudnościach, konsultacjach z biskupami i setkach listów 9 lipca 1898 roku Stolica Apostolska zatwierdziła Unię Blois–Rzym–Calvi, a 28 listopada 1900 roku Unia została oficjalnie ogłoszona i dana całemu Zakonowi jako droga ku jedności.

Znakiem tej jedności stał się herb Unii Rzymskiej, bogaty w symbolikę, zakorzeniony w duchowości św. Anieli i misji urszulanek. Jego zwieńczenie stanowi korona, znak „pięknej nagrody raju”, którą otrzymała św. Aniela, oraz zawołanie Soli Deo Gloria - „Samemu Bogu chwała”. Lewa strona herbu przypomina życie i misję Założycielki: złote lilie na błękitnym tle mówią o czystości jej duchowego życia, a jednocześnie o tym, że urszulanki, jak Maryja, mają być matkami duchowymi dla tych, do których są posłane. Poniżej widnieje jasnobłękitne pole z krzyżem i trzema gwoździami, odniesienie do męki Chrystusa, z której Aniela czerpała siłę. W centrum skrzyżowane litery imion Jezusa i Maryi ukazują, że u źródeł jej drogi zawsze stał Krzyż. Otaczająca tę część złota aura to symbol Zmartwychwstania, światła, które prowadzi ludzkość ku życiu wiecznemu i które już w życiu Anieli oświetlało jej duchową ścieżkę.

Prawa strona herbu mówi o świętej Urszuli i o wszystkich urszulankach, które idą jej śladem. Złote pole u góry symbolizuje miłość i miłosierdzie. Biały ptak o rozpostartych skrzydłach przywodzi na myśl Ducha Świętego , Opiekuna św. Urszuli i wszystkich, którzy żyją jej duchowością. Zielony wawrzyn na srebrnym tle oznacza zwycięstwo nad śmiercią, a potężne drzewo wyrastające na skalistym podłożu ukazuje głębokie zakorzenienie Zakonu w Kościele, który jest jego żywą skałą i fundamentem.

Dziś, 125 lat później, dziękujemy za tamto odważne „tak”, dzięki któremu urszulanki na całym świecie mogą żyć jako jedna rodzina, wierna pierwszej Regule św. Anieli i posłana tam, gdzie brakuje Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny.