Unia Rzymska Urszulanek
Powstała ona na życzenie ojca św. Leona XIII z połączenia 63 autonomicznych klasztorów rozsianych po świecie, które na zaproszenie papieża wysłały swoje delegatki do Rzymu w 1900 r. Delegat papieski obserwując zebrane na pierwszej kapitule urszulanki wydał o nich następujące świadectwo: "Widzimy je przybyłe ze wszystkich stref klimatycznych, różnych ras, języków, charakterów i różnego ubioru, a przecież wszystkie są "jedno duchem"... Ta jedność ducha jest z pewnością łaską, którą św. Aniela wyprasza dla swojego zakonu".
Z tej jedności urszulanki zdały sobie sprawę już wcześniej, w okresie nawiązywania kontaktów między autonomicznymi domami w związku ze staraniami o uznanie kultu ich Założycielki. Wynikiem był wydany w 1768 r. dekret papieski przyznający Anieli tytuł błogosławionej, a następnie jej uroczysta kanonizacja w 1807 r. w Rzymie.
Około 2400 urszulanek unii rzymskiej pracuje dziś w 37 krajach, na wszystkich z wyjątkiem Antarktydy, kontynentach. Dom generalny tego międzynarodowego instytutu jest w Rzymie, skąd kieruje się pracami zakonu z troską o zachowanie charyzmatu jedności przy całym szacunku dla różnorodności kultury, rasy i narodowości.
Oprac. Urszula Borkowska OSU
Ewangelista Mateusz rozpoczyna Kazanie na Górze sceną, która sama w sobie jest już teologią: Jezus wchodzi na górę, siada i naucza. W Biblii góra jest zawsze miejscem objawienia: to tu Bóg mówi, tu daje Prawo, tu odsłania swoją wolę. A jednak to, co Jezus wypowiada, zaskakuje. Nie są to nakazy ani zakazy, lecz osiem razy powtórzone słowo makárioi - „błogosławieni”, „szczęśliwi”. W języku greckim nie chodzi o chwilowe zadowolenie, ale o stan głębokiego spełnienia, który ma swoje źródło w Bogu, a nie w zmiennych okolicznościach.
Boże jesteś moim Życiem, bo mnie wypełniasz.
św. Maria od Wcielenia
