III NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU B (J 2, 13-25)

Świątynie Boga
1 Kor 3,17

Zewnętrzny dziedziniec Świątyni Jerozolimskiej (dziedziniec pogan), w czasie świąt stawał się swojego rodzaju rynkiem czy targowiskiem. Tam, z aprobatą żydowskiej elity religijnej, odbywał się handel. Arcykapłan Kajfasz wprowadził ten zwyczaj, a strażnicy ze świątyni czuwali nad bezpieczeństwem handlarzy.

Świątynia, która miała być domem modlitwy, stała się miejscem handlu religijnego.

Podobnie, jak prorocy Starego Testamentu, Jezus zareagował gniewem z powodu zniewagi domu Bożego. Handel na terenie świątyni, rytuały świątynne i to, co się tam działo, świadczy o czysto zewnętrznym charakterze ówczesnego kultu i płytkiej pobożności. Serca wielu ludzi pozostawały daleko od Boga. Jezus nie zniszczył świątyni jerozolimskiej. Oczyścił to miejsce od zniewagi, nadużyć i wszystkiego, co było sprzeczne z autentycznym kultem i szczerą pobożnością.

Fragment dzisiejszej Ewangelii jest zapowiedzią przyszłego wydarzenie paschalnego. Jezus nawiązuje do swojej śmierci i zmartwychwstania. Mówi o Świątyni Swojego Ciała. Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo.

W dzisiejszej Ewangelii dostrzegamy jeszcze inny aspekt. Ten krótki ewangeliczny fragment można rozumieć jako zachętę do oczyszczenie swojego serca, aby stało się miejscem modlitwy, miejscem spotkania z Bogiem, miejscem, w którym Jezus może w sposób godny zamieszkać. Ewangelia zachęca do bezinteresownej troski o Dom Boży, oraz do pobożności wypływającej ze szczerego, dobrego serca.

Najpiękniejszym mieszkaniem Pana Boga jest dobre, szczere ludzkie serce .

S. Boguchwała Kuras OSU

Zbliżmy się do Jezusa, który jest Świętą Bożą Świątynią.
Pamiętajmy o tym, że serce człowieka jest miejscem przebywania Boga.

więcej rozważań »