IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU C Łk 15,1-3. 11-32

Powrót do Ojca

Celnicy i grzesznicy przychodzili do Jezusa, aby Go słuchać. Jego kontakty z grzesznikami i ludźmi z marginesu społecznego były powodem zgorszenia dla żydowskich autorytetów religijnych. Do nich Chrystus skierował trzy przypowieści o wspólnym temacie: Radujcie się z odnalezienia tego, co zaginęło.

Św. Łukasz łączy przypowieść o zaginionej owcy i zgubionej drachmie (w.4-6) z przypowieścią o synu marnotrawnym (w. 11-32).

Przypowieści te są odpowiedzią Jezusa na pretensje i krytykę faryzeuszy i uczonych w Prawie.  

Relacja o synu marnotrawnym jest najpiękniejszą przypowieścią  w Ewangelii. Pomimo utrwalonego, tradycyjnego tytułu : Syn marnotrawny, głównym bohaterem tej przypowieści jest ojciec. Dlatego skoncentrujmy się na tej pięknej postaci. Miłość ojca jest bezinteresowna. Ojciec przebacza swojemu młodszemu synowi wszystkie jego nieprawości , grzechy i każde  popełnione zło. Z radością przyjmuje go z powrotem do rodzinnego domu. Uprzedzająca miłość ojca przemienia serce młodszego syna oraz przywraca mu  utraconą pozycję i prawa synowskie.

Nie wiemy czy starszy syn zmienił swoje pretensjonalne podejście do ojca i brata.

Miłość jest najskuteczniejszym lekarstwem i najpewniejszą droga do rodzinnego domu. Ojciec biegnie na spotkanie powracającego dziecka. Wzrusza się głęboko, rzuca mu się na szyję i całuje go. Najlepsza szata, sandały, pierścień, uczta - to również gesty wielkiej miłości ojca.

Miłość ojca jest tak wielka i mocna, że nie zmusza syna do pozostania w domu, nie zatrzymuje go przy sobie. Pozwala mu odejść do dalekiego kraju, chociaż ojcowskie serce bardzo cierpi. Miłość ojca jest tak wielka, że nie stawia  wymagań czy warunków lecz przebacza i czeka cierpliwie na powrót  marnotrawnego syna, by z radością przyjąć go i powitać w domu.

Dzisiaj również niejeden człowiek, podobnie jak przypowieściowy syn marnotrawny,    ucieka do dalekiego kraju, aby szukać wolności i przyjemności życiowych.

Daleki kraj – to miejsce gdzie można się zagubić, to miejsce gdzie panuje głód i pustka duchowa, miejsce gdzie człowiek jest samotny, opuszczony, poniewierany, lekceważony, pogardzany. To jest miejsce gdzie człowiek  ginie z powodu braku miłości i ufności. Jest to też miejsce, z którego zawsze można wrócić do domu ojca. Można wrócić niezależnie od powodu opuszczenia  rodzinnego domu, niezależnie od sposobu obranego stylu życia oraz od  czasu spędzonego w  dalekim kraju. Drzwi domu ojca zawsze są otwarte. 

Bóg jest najlepszym Ojcem, który nas kocha , czeka na nas i przygotowuje ucztę, raduje się z każdego powrotu do  DOMU.

Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze Mną i wszystko,
co posiadam do ciebie należy.

s. Boguchwała Kuras OSU

więcej rozważań »