IV NIEDZIELA ADWENTU C Łk 1, 39-45

Pan jest blisko

Maryja udała się w daleką  drogę (ok.150 km) z Nazaretu do Ain Karem. Drogi, w tamtych czasach, były trudne, niewygodne i niebezpieczne.  

Maryja, wraz z obecnym w Niej Jezusem, wędrowała wytrwale, z odwagą, radością i miłością, aby odwiedzić swoją starszą krewną Elżbietę. Szła  do ludzi, aby zanieść im miłość, radość, pokój oraz służyć im pomocą. 

W domu Zachariasza, Maryja przywitała i pozdrowiła Elżbietę. Przyniosła im dobrą nowiną o zbawieniu, które już się rozpoczęło.

Elżbieta-napełniona światłem Bożym, błogosławiąc Maryję, wygłosiła pierwsze proroctwo Nowego Testamentu. Rozpoznała obecnego w Maryi  oczekiwanego Zbawiciela i radośnie zawołała: Skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Elżbieta, jako pierwsza nazwała dziecko Maryi  PANEM - tytułem, który w Starym Testamencie, przysługiwał tylko samemu Bogu.

Do Maryi zwraca się słowami – MATKA PANA. Jest to najpiękniejsza i najważniejsza  nazwa i godność Świętej Bożej Rodzicielki.

Maryja i Elżbieta przeżywały wielką radość, łączyła je wiara, nadzieją i miłość.

Spotkanie w domu Zachariasza może być wzorem dla naszych międzyosobowych kontaktów i relacji. Matka Chrystusa kieruje nas do różnych, potrzebujących pomocy ludzi, do naszych bliźnich. Pokazuje nam właściwą, drogę oraz idzie z nami poprzez góry naszych przeszkód, barier, lęków, obaw, uprzedzeń czy własnego wygodnictwo. 

Podróż do drugiego człowieka może być czasem długa, uciążliwa, trudna i daleka. Dlatego, udając się w drogę, trzeba zabrać ze sobą radość i miłość, pokorę, wiarę i nadzieję. Maryja zawsze jest przy nas i doprowadzi każdego właściwą i bezpieczną drogą do  celu.               

s. Boguchwała Kuras OSU

więcej rozważań »