W niedzielę, 4 marca, w krakowskim akademiku zakończyły się warsztaty pisania ikony. Przygoda z ikoną rozpoczęła się mszą świętą i błogosławieństwem przystępujących do pisania ikony, a było to jeszcze w styczniu. Przez kolejne soboty nasze studentki oraz kilka osób z Krakowa, spotykały się, aby zgłębiać tajemnicę  ikonopisania, wspólnie się modlić i pisać ikonę Chrystusa Pantokratora. Na tej drodze uczestników prowadzili Pan Tomasz Tęcza i s.Weronika Dryl OSU.  Był to czas, jak podkreślają uczestnicy, zdobywania umiejętności posługiwania się pędzlem, ale przede wszystkim wspólnego odkrywania Boga i dzielenia się wiarą - prawdziwe doświadczenie duchowe.

Poświęcenia ikon dokonał ks. Lucjan Bielas podczas mszy świętej, na którą uczestnicy zaprosili też swoich bliskich. Ikonopisarze z lekkim drżeniem i zadziwieniem nad ukończonym dziełem, stanęli do błogosławieństwa pierwszą, samodzielnie wykonaną ikoną.

Prowadzeni, jak sami zauważają, „od czystej białej deski do pełnego blasku wizerunku Chrystusa”, otwierali się coraz bardziej na łaskę, dzięki której Bóg kształtował w ich sercach podobieństwo do swego Syna, Jezusa. Za to dzieło dziękujemy Bogu przez Jezusa Chrystusa:

Twojej ikonie oddajemy pokłon, prosząc Cię, Chryste, o darowanie przewinień naszych. Ty bowiem dobrowolnie zechciałeś wstąpić ciałem na krzyż, aby tych, których stworzyłeś, wybawić z niewoli wroga. Przeto dziękczynnie wołamy do Ciebie: Radością wszystko napełniłeś, Zbawicielu nasz. Amen.

s. Weronika Dryl OSU

A oto, co o pisaniu ikony mówią uczestnicy:

Pisanie ikony na warsztatach było dla mnie ważnym krokiem w zbliżaniu się do Boga. Uczyłam się nie tylko podstaw „warsztatu ikonopisarza”, ale przede wszystkim wyciszenia, cierpliwości (!), kontemplacji, modlitwy przez szukanie kształtu, barwy, ...oj, tak łatwo to nie było! Mam nadzieję, że to początek nowej dla mnie drogi i już myślę, jak ją kontynuować.

Danuta

To było moje pierwsze spotkanie z ikoną, które otworzyło mi oczy na wiele dotychczas zakrytych przede mną spraw. Proces pisania ikony okazał się wymagający dużo pokory i cierpliwości. Jednak radość płynąca z tego doświadczenia przewyższała wszelkie napotykane trudności. Warsztaty ikonopisania były niezwykle inspirujące i zachęciły mnie do głębszego poznawania teologii i duchowości ikony.

Magda, studentka

Zdecydowałam pójść na zajęcia z pisania ikony, ponieważ wcześniej miałam styczność z liturgią prawosławną i teologią ikony. Same warsztaty były nie tylko „szkołą pisania ikony”, ale również przeżyciem duchowym. Praca nad wizerunkiem Chrystusa Pantokratora była równocześnie modlitwą i kontemplacją. Dzięki warsztatom na nowo odkryłam oblicze Zbawiciela. To oblicze tworzyło w moim sercu nową furtkę głębszego poznania Boga i tajemnicy Wcielenia. Szczególnie mocno odczułam to na Mszy świętej, kiedy z ikoną w rękach odmawiałam Credo.

Ewelina, studentka IV roku historii