Przed wielu laty, nic nie wiedząc o sobie, zgłosiły się do klasztoru urszulanek w Lublinie dwie gorejące ogniem powołania nastolatki: Jadzia i Henia.
W domu formacji poczyniły odkrycie, że są krajankami i w radości ducha dojrzewały do ślubów zakonnych. Otrzymały nowe imiona: s. Wacława i s. Iwona. W swej żarliwości i każda z osobna, obrała sobie predykat- zawołanie do imienia: „Od Ducha Świętego”, co społem odkryły przy ołtarzu.
Po studiach p o s ł a n i e… Nie planując tego, spotkały się znowu; s. Wacława z Limy i Iwona z Lublina, czyniąc odkryci -„ To nasz złoty rok”! I tak na jednej Mszy św., w jedności Ducha Świętego, w jednej lubelskiej wspólnocie świętowały swoje dziękczynienie Panu.
Chwała Panu! Gracias mi Dios!
Złote pozdrowienia Urszulańskiej Rodzinie en todo el mundo!
Wacława Witek i s. Iwona Dudzińska OSU
Ewangelia o wskrzeszeniu Łazarza pokazuje nam serce Jezusa, które przechodzi przez kolejne etapy spotkania z ludzkim cierpieniem. To ważne zwłaszcza w Wielkim Poście, bo uczymy się patrzeć na Boga nie jak na kogoś, kto działa automatycznie, lecz jak na Tego, który wchodzi w historię człowieka bardzo osobowo i bardzo głęboko. Jezus zna sytuację, zna ból sióstr, zna grób Łazarza, a jednak nie reaguje pośpiesznie; Jego odpowiedź dojrzewa w relacji i w prawdzie o miłości.
Miejmy zawsze serca rozpalone miłością.
św. Aniela Merici
