I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

I Niedziela Wielkiego Postu (Mt 4,1–11) — „Pokusy Mesjasza”

Zanim Jezus zacznie uzdrawiać i nauczać, Ewangelia stawia Go na pustyni: w samotności, bez świadków i spektaklu. To tam rozstrzyga się pytanie ważniejsze niż cuda: jakim Mesjaszem będzie? Ten obraz zaprasza nas, by najpierw spojrzeć na własne serce, zanim zaczniemy zmieniać zewnętrzne praktyki.

1. Pustynia w Biblii jest szkołą wolności i formacji, miejscem, gdzie odpadają role, a zostaje człowiek i Bóg. Myśl o Abrahamie, Izraelu, Eliaszu czy Janie Chrzcicielu uczy, że powołanie i przemiana rodzą się często na peryferiach życia, w ciszy i próbie. Tam, gdzie brak zabezpieczeń, zaczyna się prawda.
   
   
2. Czterdzieści dni to również przypomnienie o cierpliwości: post nie jest szybką przemianą lecz procesem hartowania duszy. Hebrajskie określenie cierpliwości brzmi „אֶרֶךְ אַפַּיִם” (erekh appayim)  - dosłownie „długi w nozdrzach”. To obraz kogoś, kto oddycha spokojnie i nie reaguje gwałtownie. Bóg jest „długi w oddechu” wobec naszej słabości, nie działa impulsywnie, lecz daje czas. Wielki Post uczy właśnie takiego rytmu: spokojnego, wiernego trwania, w którym przemiana dokonuje się głęboko, a nie spektakularnie.
   
   
3. Trzy pokusy - chleb, znak, władza - odsłaniają podstawowe napięcia naszej wiary. Pierwsza pyta: czy szukam Boga dla zaspokojenia potrzeb, czy On ma kształtować moją tożsamość? Druga mówi o pokusie spektaklu i testowania Boga - czy oczekuję dowodu zamiast rozpoznania Jego obecności w zwyczajności? Trzecia uwidacznia pokusę władzy bez służby. Prawdziwe królowanie Jezusa dokonuje się przez posłuszeństwo i służbę, nie przez kompromisy z siłami świata.

Wejdźmy w ten czas z pytaniami, nie z gotowymi receptami. Która „pustynia” w moim życiu uczy mnie najbardziej? Czy proszę Boga, by przyspieszył wydarzenia, czy by uczył mnie dojrzewać? Gdzie dziś mam skłonność do „testowania” Boga, a gdzie do szukania skrótów władzy?

Może największe zwycięstwa nie dzieją się na oczach tłumów, lecz w ciszy serca?
Może prawdziwa siła rodzi się tam, gdzie nikt nie bije brawo?
Może pustynia nie jest stratą czasu, ale miejscem, gdzie Bóg wypowiada najważniejsze słowa. I może właśnie tam zaczyna się nasze prawdziwe nawrócenie.

Wielkopostna modlitwa św. Efrema

Panie i Mistrzu mego życia, usuń ode mnie ducha lenistwa, zniechęcenia, żądzy władzy i próżnej rozmowy. Daj mi natomiast, Twemu słudze, ducha czystości, pokory, cierpliwości i miłości. Panie i Królu, spraw, abym widział własne wady i nie potępiał brata. Bo błogosławiony jesteś na wieki wieków. Amen.

s. Anna Kalecińska